Kara Der ki!!

Bence asıl meziyet silgi yokken hata yapmamak değil;

Hali hazırda silgi olmasına rağmen hata yapmamaktır.

YATAĞIMDAKİ MİSAFİR

Evet evet, yanlış okumuyorsunuz. Dün akşamdı, yatağımdaydı ve de çok rahattı. Dönüp bana bakmıyordu bile.

Daha önce salonumda, ondan önce kapıma yakın bir köşede yaşam mücadelesi veren soğuk akrebin üçüncü kardeşi dün akşam yatağımdaydı.

Ne mi yaptım?

Önce tırstım, inceledim, öldürdüm, sinirlendim, tedirgin oldum, sökülüp poşete konulabilen gardrobumu çektim-çevirdim altını üstünü süpürdüm, süpürme ve araştırmalar esnasında neye benzediğini ilk bakışta anlayamadığım cisimlere tüylerim tiken tiken olmuş vaziyette irkilerek baktım,söz konusu akrep tarafından göz dikilen yatağımı duvardan bir kaç cm uzak kalacak şekilde ortalamaya çalıştım, google'a girdim bilgi aradım; akrebin nasıl ürediğini, boyutlarını, zehir derecelerini öğrendim, sinirlerim ve tırsaklığımın artmasına istemeden de katkı da bulundum.

Araştırmalarım sonucunda, "Evde uyurken akreplerce götürülmemek için, yatağın dört ayağını içi su dolu kaplara oturtmak işe yarayabilir" bilgisine ulaştım.

Nedense pek rahatlamadım ve tabiyki bu bilgiyi uygulamaya geçirmedim.

Sevgili kardeşlerim, daha uzun yaşayabilmek için daha ne yapabilirim, bana bir

yaşam yolu gösterin. Espri yeteneği olmayan böcükler tarafından öldürülmek istemiyorum.

Ev Dekoreyşını

Evinin salonundan bıkmış bir bacı arar "Dehe Kılıçaslan"ı, "Yahu koşun benim salonu birşeye benzetin" der.

Bunlar da kaparlar kameralarını testerelerini, turuncunun çeşitli tonlarındaki tulumlarını, çalışır çabalar, kamera karşısında fenalık geçirmemize vesile türlü espri vs.. yapar ve en sonunda kadıncağızın evini bir kuşa benzetirler.

Ve evin sahibi hatun kişiyi çağırırlar. "BUYRUN HAYALLERİNİZİN SALONU. Bakalım nasıl buldunuz?"

Benim bu programların ilgiyle izlediğim asıl bölümü işte burasıdır. Çok komik gelir bana.

Ev sahibi içeri girer. Kamera tam karşısındadır. Yorum bekleyen ekibe birşeyler söylemek zorundadır ama çok beğendiğinden değil de şaşkınlığından ne diyeceğini bilememektedir.

Abartılı bir tepkiyle bir rol oynama girişiminde bulunmayı tercih eder ama daha ilk cümlesinde bin kere pişman olur. FAkat artık yapacak birşey yoktur, yola çıkmıştır ve perdelere, koltuğun kenaarındaki işlemelere bir kaç cümle daha uçurtur. Yüzünün gülme organları, dişler çok güzel gülümser, fakat yüzün üst kısmı gerim gerim gerilmiştir.

İki omzuna birer fil oturmuşcasına yorucu bu durumdan ÖTÜRÜ bitmiş birşekilde ekibe bilmem kaç on kere teşekkür eder. Teşekkür eder çünkü Ömrünün geri kalan kısmını mutlu birşekilde geçirmesine vesile olmuşlardır.

Elimi nereye koysam, ne yöne ne kadar süreyle baksam, kontrol edemediğim yüz kaslarıma nasıl söz geçirsem sorularıyla başbaşa olan kadının imdadına programın bittiği haberi gelir.

Kadıncağızdan çok ben rahatlarım nedense.

DÜŞMEZ Mİ?

Ayaklı deyimler sözlümüz Mothey'in bir yazısını okudum. Ve üzerime düşen muhtelif görevleri hemen yerine getirmem gerektiği sonucuna vardım.

MOthey kardeşimiz, öyle görülüyor ki, bir deyimimiz hakkında bir miktar bilgi eksikliğine sahip. Peki bu durum sorun mu? Elbetteki değil. Bendeki bilgi partükülleri, bu açığı rahatlıkla kapatacaktır.

Gelelim meseleye. Diyor ki: "Neden 'İğne atsan yere düşmez' diyorlar."

Cevaben derim ki:Bir kere bu deyimin aslı "İğne atsan yere düşmez değil", "İğde atsan yere düşmez."dir. Şaşırdınız değil mi? Şaşırmayın.

Şöyle izah edeyim:
Bundan bilmem kaç yıl önce, iğde çok değerli bir meyveymiş ve ona rağbet çokmuş. (Rivayetlere göre kellik sorununa çok iyi geliyormuş.)

Yılın belli zamanları, dönemin iyi kalpli hükümdarı halkına "bir avuç" iğde saçar böylelikle, bu değerli meyveden onların da nasiplenmelerini sağlarmış.
İğde saçma merasiminin yapıldığı gün, belki iğde kapabilirim umuduyla, meydan hınça hınç insanla dolarmış.
Çok değerli ya, bundan dolayı yere bir tane iğde düşemezmiş bile.

Zaman bu, seni beni değiştirirken iğdenin telaffuzunu mu değiştirmeyecek. Onu da değiştirmiş.

Bizim deli uçuk "iğde atsan yere düşmez" değimi oluvermiş "iğne atsan yere düşmez."

Tuhaf di mi?

NOt: Fotoğrafı adı geçen zâtın sayfasından arakladım.

Bugün de bunu...

______

Bugün bunu yaptım.

Kim özgür?

İnsan: İstek ve ihtiyaçları bitmeyen, sonsuz ihtiras sahibi canlı.
Esir: Tutsak olan, özgürlüğü elinden alınmış kimse.
Özgür: Esir olmayan, bu değerinin farkında olup güçlü olan kimse.

İnsan değil de bir manda olsaydık, sulak ve bol otlu bir mera bizim ihtiyaçlarımızı fazlasıyla karşılayacaktı,
Yok haylaz bir köpek olsaydık; bizi seven, birkaç çeşit yiyeceği bizden eksik etmeyen bir bakıcı mutlu bir yaşam için yeterli olurdu. Haksız mıyım? Haksızsam haksız diyin.

Ne var ki bizler manda değiliz, insan olmamız hasebiyle bitmek tükenmek bilmeyen istek ve ihtiyaçlarımız var. Bitmeyeceğine göre isteklerimizin hepsini yerine getirmek mümkün değil..

Şu aşamada özgürlük nedir? Olabildiğince isteklerin yapılması, yapılabilmesi durumu mudur?

Cevaben diyorum ki,
Hayıır kardeşlerim hayır! İnsan bir takım genel ihtiyaçların dışında işi abartıp bunu hayat felsefesi yaptığı ölçüde esirdir. Bu isteklerin peşinde koşturan bir tutsak konumundadır.
Akıl ve irade gibi değerli bir mal varlığı olan insan, istek ve ihtiraslarının altında ezilip kalmışsa kölenin ta kendisi olur ve insan olma özelliğini yitirir diyorum.

Özgürlük bu aşırı isteklere başkaldırabilmektir. Buna ilaveten diyorum ki, seçme şansı olmayan bir varlık özgür olamaz; doğru olanı seçebilmek, yanlış olan isteklerden vazgeçebilmek özgürlüktür. VE özgür olmak her babayiğidin harcı olmasa gerek. Ve özgür olabilen kimse aynı zamanda insan olabilen kimsedir.