“Aba altından sopa göstermek deyimi” nereden geliyor, bugün size bunu söyleyeceğim.

Siz öğrenmeye aç, bilgi mendilini yere sermiş ve mahzun mahzun bekleyen kişileri mutlu edeceğim. Bu konuda sizi saadet denizinin berrak sularında yüzen kırmızı balıklar yapacağım.

Bu yazıdan sonra hayatınızda çok şey değişecek. Bu bilgiyi ömrünüzün çok önemli bir yerlerinde mutlaka kullanacak ve bana durup durup teşekkür etmeyi isteyecek, istemekle kalmayıp teşekkür edeceksiniz.

Hatta öğrenmiş olduğunuz bu bilginin verdiği coşku ve heyecan sellerine kendinizi kaptıracak, olur olmaz kimselere bile anlatma, öğretme ihtiyacını duyacak; çarşıda, otobüste, banka kuyruğunda “Aba altından sopa göstermek deyimi”nin nerden geldiğini açıklayacaksınız.
Yüz göz olduğunuz kişiler “Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar” atasözünün doğruluğunu ispat etmek istiyorlarmış gibi sizi dışlayacaklar, tartaklayacaklar, hor görecekler, darp girişiminde bulunacaklar. Ama siz sonuna kadar direnecek, yılmayacaksınız ; sırtınızdaki darp izleriyle birlikte bilgiye açık kişilere koşacak, anlatacak, anlatacak, anlatacaksınız….

Hem neden yılacaksınız ki, yılmak, geri çekilmek için bir sebebiniz yok. Bugüne bugün siz “Aba altından sopa göstermek deyimi”nin nerden geldiğini bilen ve bunun kuvvetiyle hayatın ufuklarına, elinizi siper ederek, başınız dik, göğsünüz ilerde, bakan şanslı, kutlu kişilerdensiniz.

Neyse dostlarım uzatmayayım. Çok uzun zamandır beklediğiniz, “Aba Altından Sopa Göstermek Deyimi”nin nereden geldiği bilgisini verecek cengaver kişi nihayet geldi.
Kollarımı sıvadım, omuzlarımı dikleştirdim, beni dinlediğinizden, yazımı olabildiğince dikkatli okuyor olduğunuzdan son derece eminim artık.
“Aba Altından Sopa Göstermek Deyimi” adlı bacaksız çirkin çocuk tabii ki "okuldan" geliyor. Hih hoh...

KARA GÖZ

Göz, hayatın bir çok alanında çeşitli görevler için kullandığımız, görmek amacına da hizmet eden organımızdır.

Birisini deli etmek, onu küplere bindirmek ve onu küplerden indirmemek için oldukça çok yöntem vardır ki onlardan bunlardan birkaçını sizinle paylaşmak niyetindeyim.

Gözlerinizi Devirin:
Muhatapımız, , ne derse desin, konuşmasını bitirdikten hemen sonra ona odaklanmış olan güzel gözlerimizi, dünyanın en tahammül edilmez sözlerini duymuşçasına tavana kaldırıp, göz yuvarlağımızı şöyle bir çeviriyor, yani deviriyoruz. Başka bir şey yapmanıza hiç gerek yok. Dikkat! kaşlar sabit kalmalı. Üşenmeyin, zihninizde tahayyül edin, bana hak vereceksiniz.

Kaşlar kalkık bakma:
müstakbel sinir küpümüz, ne kadar ciddi konuşursa konuşsun, siz ona sadece kaşlarınızı birazcık kaldırıp, yüzünüzün sadece sağ yanağına ufak bir tebessüm kondurup, ağzınızı da çok az aralayarak konuşanın, gözüne bakma zahmetinde bulunmadan, sadece ağzına bakın, eleman konuşmasını yarıda kesip, kafayı bozacaktır.

Numara:
Onu dinleyin. Kaşlarınızı kaldırın, dudaklarınızı büzün, arada başınızı sallayın, hatta birazcık da konuşan şahsın bulunduğu yöne eğilin, gözlerinizle onu takip edin. Biraz sonra delirecek olan zavallı, daha bir hararetli konuşmasını sürdürürken hiç istifinizi bozmadan yavaşça sadece boynunuzu kullanarak başka bir yere yönünüzü ve bakışlarınızı çevirin ve muhatabınız sanki karşınızda değilde son odaklandığınız yerde konuşuyormuşçasına dinleme hareketlerinizi o şekilde devam ettirin. Hiç konuşmayın, sorularına sakın cevap falan verme hatasında bulunmayın. Adam sapıtacaktır. Deneyin deneyin…


Onu öldürün:
Dünyanın en zeki dinleyicisi edalarıyla onu dinleyin. Hiç gözünüzü gözlerinden ve ağzından ayırmayın ve “evet, h ıhı” gibi sözlerle dinlediğinizi ispatlayın. Aradan dakikalar geçsin ve konuyla zerre kadar alakası olmayan öyle bir soru sorun ki adam oracıkta felç olsun. (Konu dışına çıktım sanırım “göz” burada ikinci planda kaldı, olsun, siz yine de yapın bunu)

Derste:
Eleman, mesela zavallı bir öğrenci, soru soruyorsa sadece bakın, dinlerken suratınızda sallanan bakışınızla cevap beklenirkenki arasında ufacık bir fark olmamalı. Öğrenci, bir müddet cevap geleceği umuduyla ağzı açık size bakacak sonra da işine. Siz de o gün fitil olmuş öğrenci listesine bir çentik daha atarak büyük bir memnuniyetle dersi bitireceksiniz.

İki tembel bir odada, biri bir yerde diğeri diğer yerde uzanmış yatarlarmış. Bu zatlar öyle üşeniyorlarmış öyle üşeniyorlarmış ki, kıllarını bile kıpırdatmaya mecalleri yokmuş.

Tembellerden biri:
İnanırmısın öyle üşeniyorum öyle üşeniyorum ki burnuma konan şu kel sineği elimi kaldırıp kovamıyorum.

Öbür tembel de çok zor bir işi başarıyormuşçasına:
Of amanııın, demiş, bunca lafı etmeye üşenmiyor musun sen?

Bu ibret tablosu kıssadan alınacak dersler:
- Çok tembelseniz fikirlerinizi diğer tembelle sakına sakın paylaşmayın.
- Tembel değilseniz ve sineklere karşı açıklaması güç bir ilginiz yoksa, evdeki kel sinekleri uygun bir malzemeyle öldürme yoluna gidin.

Bilgisayarı karıştırırken, paintte yaptığım bir resmi buldum.

GÜĞÜM:Benim bildiğim hammaddesi alüminyum(imiş) olan, sobanın üstüne konulmak suretiyle su ısıtmak amaçlı kullanılan, kapaklı, şekil itibariyle vazoyu andıran, geniş altlı, dar boğazlı, boş durumdayken darbe aldığında bolca ses çıkaran, oldukça kullanışlı bir ev gereci.

DÜRİYE: Muhtemelen kırsal bir kesimde, şehir suyu şebekesinin henüz evlere taşınmadığı dönemlerde yaşamış, kol kaslarının baya baya kuvvetli olduğu sanılan bir Anadolu dilberi.


Şimdi de türkülere konu olan Düriye bacımız ve onun güğümleri konusuna hep beraber eğilelim:
Benim zannımca Düriye geniş bir aileye gelin gitmiş, al yanaklı, biraz da sarsak, uzun, zayıf bir ana kuzusudur. Bazı râvîlerin söylediğine bakılırsa Düriye mutfak işlerinde pek hamarat olmayan, sofra, yemek gibi işlere ancak âmâ dedesi kadar aşina olan sakar bir kızcağızdır.

Ev ahalisi bu kızı boşuna almadılar ya, ev işlerinden anlamıyor diye kızı dizlerinin dibinde oturtacak değiller. “Ne yapalım, ne yapalım” derken evin çirkin ve küçük oğulu “Su taşıtalım” demiş ve vermişler boş güğümleri eline.

Düriye sultan o gün bugündür elinde güğümleriyle su taşır olmuş. Allı morlu bir entari üzerinde, yürürken nereye baktığı belli olmayan baygın bakışları yüzünde, alına salına aşındırmış su yollarını.

Vee bu hikaye türkü olmuş dillerde, söylenip gelmiş günümüze...


Düriyenin güğümleri kalaylı aaaah, kalaylııı :))

KARA DER Kİ :
Paraya esir olmayın. Yokluğuna fazla yakınmayın, varlığına çok çok sevinmeyin. Yokluğu da varlığı da geçici.


Bir zamanlar paran oluyordu ; hatta biriktirebiliyordun bile. Şimdi? yoklar değil mi? Biriktirdiklerin de kaçtı kocaya. Ama bu da geçici, yarın yanında olacaklar, seni böyle bırakıp gidemezleer..

EVDEKİ MİSAFİR

Çok bacaklı davetsiz misafirle ilk karşılaşmalarda
En yaygın davranış, fark edilen hayvana büyük bir kinle bakma hareketidir. Onu takip eden hareket, kısılan gözü misafir böcükten ayırmadan en yakın terliğe uzanma hareketidir. Ondan sonraki genelde ıskalamayla sonuçlanan saldırı hareketidir.

Evet,
kimileri yeminli kan emicidirler,
kimileri kabuklarını olur olmaz yere bırakma noktasında kabiliyet abidesidir,
kimileri yiyeceklerin içine girip orada ölmeyi çok sever,
hatta bazıları bizimle yatağımıza gelebilecek kadar ahlak sınırlarını zorlar…
Peki eski bir terlikle gerçekleştirilen sefil bir ölümü hak ediyorlar mı?

Dışarıda ibret ve sevgi nazarıyla baktığımız bu savunmasız yaratıklar evimize geldiğinde neden ölümü hak edecek derecede sevimsizleşirler?

NEDENNN???