DÜŞMEZ Mİ?

Ayaklı deyimler sözlümüz Mothey'in bir yazısını okudum. Ve üzerime düşen muhtelif görevleri hemen yerine getirmem gerektiği sonucuna vardım.

MOthey kardeşimiz, öyle görülüyor ki, bir deyimimiz hakkında bir miktar bilgi eksikliğine sahip. Peki bu durum sorun mu? Elbetteki değil. Bendeki bilgi partükülleri, bu açığı rahatlıkla kapatacaktır.

Gelelim meseleye. Diyor ki: "Neden 'İğne atsan yere düşmez' diyorlar."

Cevaben derim ki:Bir kere bu deyimin aslı "İğne atsan yere düşmez değil", "İğde atsan yere düşmez."dir. Şaşırdınız değil mi? Şaşırmayın.

Şöyle izah edeyim:
Bundan bilmem kaç yıl önce, iğde çok değerli bir meyveymiş ve ona rağbet çokmuş. (Rivayetlere göre kellik sorununa çok iyi geliyormuş.)

Yılın belli zamanları, dönemin iyi kalpli hükümdarı halkına "bir avuç" iğde saçar böylelikle, bu değerli meyveden onların da nasiplenmelerini sağlarmış.
İğde saçma merasiminin yapıldığı gün, belki iğde kapabilirim umuduyla, meydan hınça hınç insanla dolarmış.
Çok değerli ya, bundan dolayı yere bir tane iğde düşemezmiş bile.

Zaman bu, seni beni değiştirirken iğdenin telaffuzunu mu değiştirmeyecek. Onu da değiştirmiş.

Bizim deli uçuk "iğde atsan yere düşmez" değimi oluvermiş "iğne atsan yere düşmez."

Tuhaf di mi?

NOt: Fotoğrafı adı geçen zâtın sayfasından arakladım.

Bugün de bunu...

______

Bugün bunu yaptım.

Kim özgür?

İnsan: İstek ve ihtiyaçları bitmeyen, sonsuz ihtiras sahibi canlı.
Esir: Tutsak olan, özgürlüğü elinden alınmış kimse.
Özgür: Esir olmayan, bu değerinin farkında olup güçlü olan kimse.

İnsan değil de bir manda olsaydık, sulak ve bol otlu bir mera bizim ihtiyaçlarımızı fazlasıyla karşılayacaktı,
Yok haylaz bir köpek olsaydık; bizi seven, birkaç çeşit yiyeceği bizden eksik etmeyen bir bakıcı mutlu bir yaşam için yeterli olurdu. Haksız mıyım? Haksızsam haksız diyin.

Ne var ki bizler manda değiliz, insan olmamız hasebiyle bitmek tükenmek bilmeyen istek ve ihtiyaçlarımız var. Bitmeyeceğine göre isteklerimizin hepsini yerine getirmek mümkün değil..

Şu aşamada özgürlük nedir? Olabildiğince isteklerin yapılması, yapılabilmesi durumu mudur?

Cevaben diyorum ki,
Hayıır kardeşlerim hayır! İnsan bir takım genel ihtiyaçların dışında işi abartıp bunu hayat felsefesi yaptığı ölçüde esirdir. Bu isteklerin peşinde koşturan bir tutsak konumundadır.
Akıl ve irade gibi değerli bir mal varlığı olan insan, istek ve ihtiraslarının altında ezilip kalmışsa kölenin ta kendisi olur ve insan olma özelliğini yitirir diyorum.

Özgürlük bu aşırı isteklere başkaldırabilmektir. Buna ilaveten diyorum ki, seçme şansı olmayan bir varlık özgür olamaz; doğru olanı seçebilmek, yanlış olan isteklerden vazgeçebilmek özgürlüktür. VE özgür olmak her babayiğidin harcı olmasa gerek. Ve özgür olabilen kimse aynı zamanda insan olabilen kimsedir.

Bunalma durumları

Kıymetten yüzü gözü görünmeyen kardeşlerim.
Bir sıkıntı yumağı içerisindeyim ki sormayın.
Zihnim tarifi güç, karışık düşüncelerle dopdolu.
Ucu görünmeyen karanlık yollardayım.
Sahip olduğumu sandığım yıldızlarım kirli bulutlarca kapatılmış durumda.
Bu şekilde daha ne kadar daha devam edebilirim kestirmek bir hayli güç,

Neyse ki, zaman denen etkili bir ilaç mevcut. Neyse ki...

Bilir misiniz?

Her işin kendine özgü bir takım inceliği, tekniği vardır ve bu işlerden en iyi o işin ustası anlar. Siz katılın veya katılmayın duvar işinde de durum böyledir.

Öyle sanıyorum ki, duvar işince tuğla, harç malzemeleri yani çimento kum su, kum eleği, kürek, harcı duvara fırlatıp sıvamak için kullanılacak olan mala ve bu işleri yapacak olan güler yüzlü bir duvar ustası gereklidir. Aksi bir durumda bu iş olamaz herhal.

Usta kişi bu malzemelerle harcı hazırlar. Bir elinde mala ve diğerinde harç dolu saplı bir kapla birlikte önceden üst üste dizilmiş tuğlaların yanına kısa adımlarlar seğirtir. Daha önceden diktiği çıplak duvarı, elinin birini bıyığına atarak büyük hayranlıkla şöyle bir süzer. Yanaşır, eliyle sever, gülümser. İş bittikten sonra alcağı parayı bir an düşünür, tebessümü biraz daha artar. Al al olmuş yanaklarıyla malasını arar. Bulduğu malasını içinde harç olan kabın içine daldırır, yakaladığı yılışık harcı savurmak suretiyle duvara aşk eder. Ama çok dikkat etmesi gerektiğini bilir. Bilir ki gerektiğinden fazla şaplatmak, harcın yarısından çoğunun hızını alamayarak aşağı kaçma eğilimi göstermesine sebebiyet verir. Ve yine bilir ki tazyiksiz bir şaplatma girişimi harcın mukavemetini sağlayamamasına dolayısıyla malzemenin yine hoppadanak aşağı inmesine sebep olacak ve duvar ustamızı üzecek ve utandıracaktır.

Benzer dikkatsizlik durumunda başa tatsız olabilecek çok şey gelebilir. Mesela dikkat yoksunu bir yeni yetme zaptedemediği harcını hemen yakınındaki ustanın kafasına uçurtabilir ve bu durum onu ar duygularıyla başbaşa bırakabilir.

Elbetteki kendini bilen usta ayarlı elleriyle harcı duvara şaap diye atıverir de hiçbir harç zerresini ziyan etmez.
Usta attığı harca önce hülyalı bir bakış atar, bu arada eğer ihtiyaç hissederse boynunu veya göbeğini kaşır. Sonra da harcı uygun bir biçimde duvara yayar, düzler, sünger çeker ve az geriye gidip maharetini onaylar bakışlarla eserini seyreder. Meydana getirilecek yapı bitinceye dek, aynı fiil binlerce kez tekrarlanır durur. Duvar ustası eserini sanıldığı gibi kolay ortaya koymaz.

(Allah nasip eder de ömrüm yeterse, bir ara, iki kıskanç duvar ustasının ahvalini anlatmak niyetindeyim.)

.

Ense ve buna ait kök...
Ayrılmaz ikili.
Ama bu ensenin kök kısmı ağrıyorsa ve dinmek konusunda hiç acele etmiyorsa, üstüne üstlük biraz yukarısında bulunan kafayı da bu fena eyleme ortak ediyorsa yapılacak en güzel tepki "Apranax zort" almak ve hülyalara dalmaktır kardeşlerim...